आयुष्याच्या कॅलेंडर मध्ये रोजच्या जगण्याच्या तारखा पुढे सरकत होत्या त्याबरोबर माझे प्राथमिक - माध्यमिक शिक्षण ही सरून गेलं आणि जिवनात एकटं पडल्यासारखे वाटु लागले. जिंदगी बोअर वाटु लागली. ना मित्र ना मैत्रिणी कुठं जायचं कुठं यायचं मैदानी फिरायचं तेबी एकट्यानं....
दहावी सरून गेली होती आणि निकाल बी लागला होता. नाही म्हटलं तरी ६५℅ मार्क मिळाल्यामुळे घरचेबी खुश होते... माझ्या परस्पर त्यांनी पोरगं हुशार आहे म्हणत हॉस्टेलला ठेऊन मला शिकवायचं ठरवलं..
होस्टेल म्हणताच मनात धस्स झालं कारण माझं आणि मित्राचं विचार कधीच जुळत नव्हते. मग आता जुळेल ते कशावरून म्हणून मी होस्टेलवर राहण्यास नकार दिला. आणि जवळच तालुक्याच्या मध्यवर्ती गावात घरापासून १०-१५ किलोमीटर अंतरावर अकरावीला ऍडमिशन घेतलं आणि रोज जाऊ लागलो . कॉलेजमध्ये गेलो पण या गावठी पोराबरोबर मैत्री कोणी करिना असे करत सहा महिने गेले. मीही दिवसेंदिवस खचतच चाललो होतो. सहामाही परीक्षा झाली निकाल लागला. कॉलेजमध्ये वर्गात अर्पणा नावाची मुलगी पहिली आली दुसरीही मुलगीच आली आणि तिसरा मुलगा आला. माझा निकाल मी पाहिला तर दोन विषयात अक्षरशः नापास झालो होतो. म्हणजे परिस्थिती आणखीच बदलली होती. दहावीचा निकाल पाहुन मिळालेले दोस्तही दूर झाले व थोडेफार उनाडक्या करणारे दोस्तही जवळ घेत नव्हते कारण मला उनाडक्या जमत नव्हत्या....
शेवटी या खंगलेल्या मनानी एक निश्चय केला काही झालं तरी वर्षाच्या शेवटी आपण पहिलं यायचं आणि सगळ्यांना दाखवून द्यायचं की, " हम भी किसींसे कम नही." आणि सुरुवात केली त्यापद्धतीने अभ्यास नियोजन करून मी वर्षाच्या शेवटी पहिला आलो...
आणि बऱ्याच जणांचा मित्र झालो पण अपर्णाचा स्पर्धक झालो कारण तिला माझ्यामुळे दुसरं यावं लागलं.
सुट्टी सरून गेली आणि बारावीचं वर्ष उजाडलं....
आता जिंदगीत कुठेतरी इंटरेस्ट यायला सुरुवात झाली होती. सगळ्यांचा रघुनाथ आता रघु झाला होता. मित्र मला आताही मिळाले नसते पण आता मैत्रिणी माझ्याबरोबर बऱ्याच होत्या. सुकन्या आणि गीता या उनाड मुली अभ्यासाचा पुजारी मानायला लागल्या होत्या. दिसायलाही त्या टॉप होत्या आणि डॅशिंग ही होत्या. पण मन तर अपर्णावर भाळलं होतं दिसायला साधी सोजवळ, थोडीसी हट्टी आणि गोरीगोमटी त्यातच आपण आता तिचा विरोधक होतो. पण मनात कुठेतरी वाटत होतं की, आजवर आपण खुप एकाकी जीवन जगत आलो पण आता आपण आपलं ध्येय ठेऊन जगायचं. आणि याही वर्षी पहिलं यायचं !
सुरुवात तर जोरदार केली. एका वर्गात दोन गट झाले एक माझा तर एक अपर्णाचा तिच्या बाजुने मुलांची संख्या जास्त तर माझ्या बाजुने मुलींची संख्या जास्त होती ते प्लॅन करून एकत्रितपणे अभ्यास करू लागले आणि आम्ही एकत्रितपणे अभ्यास करण्याचा प्लॅन केला. यामध्ये अभ्यासही जोरदार पद्धतीने होऊ लागला पण या स्पर्धेत माझी आणि अपर्णाची एक खुन्नस निर्माण झाली ती वर्गात आल्यावर माझ्याकडे किंवा मी वर्गात आल्यावर तिच्याकडे न पाहिलेला एकही दिवस उजडेनासा झाला. त्यामुळे दोघांच्याही मनात एकमेकांविरोधात खुन्नस निर्माण झाली पण माझ्या मनात तिच्याविषयी प्रेम भावना जागी होत असे पण ध्येय होते पुढे जायचं त्यामुळे प्रेमाला ताडून पुढे जाण्याचा मी प्रयत्न करीत होतो. असे करीत सहामाही संपून सहामाहीचा निकाल १००℅ लागला दोन्ही गट पास झाले आणि अपर्णा माझ्यापुढे ५% ने गेली. त्यामुळे चेहऱ्यावर तिच्या हसु आलं. मला अभिमान वाटला कारण तिच्यामुळे आज मला एक स्पर्धक मिळाला होता आणि त्यामुळेच मला मित्र मैत्रिणी मिळाल्या होत्या.
निकाल जाहीर झाल्यानंतर मी अपर्णाच अभिनंदन करायचं ठरवलं म्हणुन मस्त डायमंड चे खडे असलेला पेन गिफ्ट म्हणुन घेतला व दुसऱ्या दिवशी आमच्या गटाच्या वतीने म्हणुन मी तिला हे गिफ्ट वर्गात सर्वांसमोर दिले व तिचे अभिनंदन केले. तेव्हा तिच्या डोळ्यातील चमक मला आणखीच भुलवून गेली आणि मनात प्रेमाचा नवा अंकुर उगवु लागला.
तिच्याही मनात माझ्याविषयी प्रेमभावना असतील असं मन मला सतत सांगत होते.
तिच्यावरील प्रेमभावना कोमेजून न देता मी अभ्यासाची तयारी भरपूर केली आणि वर्षाशेवटी बोर्डाच्या परीक्षेत पहिला आलो. आणि अपर्णा दुसरी आली. मन खुप आनंदुन गेलं. पण मनात एक सल निर्माण झाली. अपर्णा दुसरी आली म्हणून नाराज झाली असेल.
कॉलेजमध्ये निकाल वाटपाचा दिवस उजाडला सर्वजण आनंदात उपस्थित होते. पण मी पहिला येऊनही आज नाराज होतो आणि सर्वांमध्ये फक्त एकच चेहरा शोधत होतो. अपर्णा कुठे दिसतेय. पण अपर्णा कुठेच दिसत नव्हती. सन्मानाच्या कार्यक्रमाला सुरुवात झाली. आणि मला स्टेजवर बोलावले गेले. मीही इकडे तिकडे पाहत स्टेजकडे जाऊ लागलो. तोच दुसऱ्या बाजुने अपर्णा एक पुष्पगुच्छ घेऊन स्टेजकडे येत होती. चेहऱ्यावर खुप आनंदही दिसत होता. दोघेही स्टेजवर आलो. शिक्षकांनी दोघांचेही अभिनंदन केले. आणि अपर्णाने पुष्पगुच्छ व सोबत एक सुंदर सजावट असलेला पेन मला गिफ्ट दिला.
पुढील भाग प्रेमांकुर २ ....
दहावी सरून गेली होती आणि निकाल बी लागला होता. नाही म्हटलं तरी ६५℅ मार्क मिळाल्यामुळे घरचेबी खुश होते... माझ्या परस्पर त्यांनी पोरगं हुशार आहे म्हणत हॉस्टेलला ठेऊन मला शिकवायचं ठरवलं..
होस्टेल म्हणताच मनात धस्स झालं कारण माझं आणि मित्राचं विचार कधीच जुळत नव्हते. मग आता जुळेल ते कशावरून म्हणून मी होस्टेलवर राहण्यास नकार दिला. आणि जवळच तालुक्याच्या मध्यवर्ती गावात घरापासून १०-१५ किलोमीटर अंतरावर अकरावीला ऍडमिशन घेतलं आणि रोज जाऊ लागलो . कॉलेजमध्ये गेलो पण या गावठी पोराबरोबर मैत्री कोणी करिना असे करत सहा महिने गेले. मीही दिवसेंदिवस खचतच चाललो होतो. सहामाही परीक्षा झाली निकाल लागला. कॉलेजमध्ये वर्गात अर्पणा नावाची मुलगी पहिली आली दुसरीही मुलगीच आली आणि तिसरा मुलगा आला. माझा निकाल मी पाहिला तर दोन विषयात अक्षरशः नापास झालो होतो. म्हणजे परिस्थिती आणखीच बदलली होती. दहावीचा निकाल पाहुन मिळालेले दोस्तही दूर झाले व थोडेफार उनाडक्या करणारे दोस्तही जवळ घेत नव्हते कारण मला उनाडक्या जमत नव्हत्या....
शेवटी या खंगलेल्या मनानी एक निश्चय केला काही झालं तरी वर्षाच्या शेवटी आपण पहिलं यायचं आणि सगळ्यांना दाखवून द्यायचं की, " हम भी किसींसे कम नही." आणि सुरुवात केली त्यापद्धतीने अभ्यास नियोजन करून मी वर्षाच्या शेवटी पहिला आलो...
आणि बऱ्याच जणांचा मित्र झालो पण अपर्णाचा स्पर्धक झालो कारण तिला माझ्यामुळे दुसरं यावं लागलं.
सुट्टी सरून गेली आणि बारावीचं वर्ष उजाडलं....
आता जिंदगीत कुठेतरी इंटरेस्ट यायला सुरुवात झाली होती. सगळ्यांचा रघुनाथ आता रघु झाला होता. मित्र मला आताही मिळाले नसते पण आता मैत्रिणी माझ्याबरोबर बऱ्याच होत्या. सुकन्या आणि गीता या उनाड मुली अभ्यासाचा पुजारी मानायला लागल्या होत्या. दिसायलाही त्या टॉप होत्या आणि डॅशिंग ही होत्या. पण मन तर अपर्णावर भाळलं होतं दिसायला साधी सोजवळ, थोडीसी हट्टी आणि गोरीगोमटी त्यातच आपण आता तिचा विरोधक होतो. पण मनात कुठेतरी वाटत होतं की, आजवर आपण खुप एकाकी जीवन जगत आलो पण आता आपण आपलं ध्येय ठेऊन जगायचं. आणि याही वर्षी पहिलं यायचं !
सुरुवात तर जोरदार केली. एका वर्गात दोन गट झाले एक माझा तर एक अपर्णाचा तिच्या बाजुने मुलांची संख्या जास्त तर माझ्या बाजुने मुलींची संख्या जास्त होती ते प्लॅन करून एकत्रितपणे अभ्यास करू लागले आणि आम्ही एकत्रितपणे अभ्यास करण्याचा प्लॅन केला. यामध्ये अभ्यासही जोरदार पद्धतीने होऊ लागला पण या स्पर्धेत माझी आणि अपर्णाची एक खुन्नस निर्माण झाली ती वर्गात आल्यावर माझ्याकडे किंवा मी वर्गात आल्यावर तिच्याकडे न पाहिलेला एकही दिवस उजडेनासा झाला. त्यामुळे दोघांच्याही मनात एकमेकांविरोधात खुन्नस निर्माण झाली पण माझ्या मनात तिच्याविषयी प्रेम भावना जागी होत असे पण ध्येय होते पुढे जायचं त्यामुळे प्रेमाला ताडून पुढे जाण्याचा मी प्रयत्न करीत होतो. असे करीत सहामाही संपून सहामाहीचा निकाल १००℅ लागला दोन्ही गट पास झाले आणि अपर्णा माझ्यापुढे ५% ने गेली. त्यामुळे चेहऱ्यावर तिच्या हसु आलं. मला अभिमान वाटला कारण तिच्यामुळे आज मला एक स्पर्धक मिळाला होता आणि त्यामुळेच मला मित्र मैत्रिणी मिळाल्या होत्या.
निकाल जाहीर झाल्यानंतर मी अपर्णाच अभिनंदन करायचं ठरवलं म्हणुन मस्त डायमंड चे खडे असलेला पेन गिफ्ट म्हणुन घेतला व दुसऱ्या दिवशी आमच्या गटाच्या वतीने म्हणुन मी तिला हे गिफ्ट वर्गात सर्वांसमोर दिले व तिचे अभिनंदन केले. तेव्हा तिच्या डोळ्यातील चमक मला आणखीच भुलवून गेली आणि मनात प्रेमाचा नवा अंकुर उगवु लागला.
तिच्याही मनात माझ्याविषयी प्रेमभावना असतील असं मन मला सतत सांगत होते.
तिच्यावरील प्रेमभावना कोमेजून न देता मी अभ्यासाची तयारी भरपूर केली आणि वर्षाशेवटी बोर्डाच्या परीक्षेत पहिला आलो. आणि अपर्णा दुसरी आली. मन खुप आनंदुन गेलं. पण मनात एक सल निर्माण झाली. अपर्णा दुसरी आली म्हणून नाराज झाली असेल.
कॉलेजमध्ये निकाल वाटपाचा दिवस उजाडला सर्वजण आनंदात उपस्थित होते. पण मी पहिला येऊनही आज नाराज होतो आणि सर्वांमध्ये फक्त एकच चेहरा शोधत होतो. अपर्णा कुठे दिसतेय. पण अपर्णा कुठेच दिसत नव्हती. सन्मानाच्या कार्यक्रमाला सुरुवात झाली. आणि मला स्टेजवर बोलावले गेले. मीही इकडे तिकडे पाहत स्टेजकडे जाऊ लागलो. तोच दुसऱ्या बाजुने अपर्णा एक पुष्पगुच्छ घेऊन स्टेजकडे येत होती. चेहऱ्यावर खुप आनंदही दिसत होता. दोघेही स्टेजवर आलो. शिक्षकांनी दोघांचेही अभिनंदन केले. आणि अपर्णाने पुष्पगुच्छ व सोबत एक सुंदर सजावट असलेला पेन मला गिफ्ट दिला.
 |
| फोटो स्त्रोत - इंटरनेट |
पुढील भाग प्रेमांकुर २ ....
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा
धन्यवाद @ माझी लेखणी