बुधवार, २५ मे, २०२२

तूझी माझी जातकुळी


तुझी माझी जातकुळी 
आहे एकच
आयुष्य तरी मला कमी का
दोघेही वाढलो शेजारी
जरी निर्झर अंतरी
तरी माझा घात का
पोखरले कुणी मला 
नाही सावरू शकलो
कठीण या जगात 
नाही मी टिकलो
जरी दोघे सोबती
तू कणखर ठरला 
मी हरलो 
जगण्याची उमेद मी 
हरवून बसलो 
या कठीण जगात 
नाही अस्तीत्व टिकवू शकलो

कवी : राहुल दादा बिचकूले

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा

धन्यवाद @ माझी लेखणी

महाराज आज स्वराज्याला पुन्हा तुमची गरज आहे...

जगामध्ये हेवा वाटावा असा माझा राजा पुन्हा जन्मा यावा... महाराज... ऋणानुबंध जोडले स्वराज्याचे  भाग्य असावे असे आमुचे मावळे व्हावे...