जगण्याचा नवा मंत्र Money

#जगण्याचा_नवा_मंत्र

चौकात नाव गाजवायच असेल तर
खिशात money असायला पाहिजे...
खिशात Money नसेल तर
आधी ते कमवायला शिकलं पाहिजे

#jagnyacha_nava_mantr
#rahul_bichkule

सख्या सजना दिलबरा (लावणी)

सख्या सजना दिलबरा

घेऊन चला हो मज आपुल्या घरा ||धृ||

ओढ तुमची छळते राया

तुमच्या ओढीनं सुकली काया

कसे सांगु मनातलं तुम्हा दिलबरा

घेऊन चला हो मज आपुल्या घरा ||1||

मनी विचारांचं उठतं काहूर

विरह वाढतो मनी वाटते हुरहूर

कधी होईल भेट आपुली दिलबरा

घेऊन चला हो मज आपुल्या घरा ||2||

सख्या सजना तुम्हीच माझे

भेटुन मज उतरवा विरहाचे ओझे

यावे भेटीस आता तुम्ही दिलबरा

घेऊन चला हो मज आपुल्या घरा ||3||

कवी. राहुल दादा बिचकुले

यवत, ता. दौंड, जि. पुणे.

राया तुम्ही हो बोलु नका मधाळ

आली दिवाळी करू फराळ

राया तुम्ही हो बोलु नका मधाळ | धृ |

बोल तुमचे मधावानी

घेऊनी देतो चल पैठणी

असेच तुम्ही वचन देऊनी

घेतली नाही माघे पैठणी

या वर्षाला तुमचे काही

मी आता तर ऐकणार नाही

नका नेऊ तुम्ही मारुनी वेळ

राया हा तर आनंदाचा काळ ..

आली दिवाळी करू फराळ

राया तुम्ही हो बोलू नका मधाळ

या दिवाळीच्या सणाला

पाहुणे येतील आपल्या घराला

द्या पैठणी घेऊनी मला

आनंद होईल माझ्या मनाला

लाडू चिवडा करंजी केली

केली तुम्हासाठी कुरकुरीत चकली

राया तुमचे मन निर्मळ

घेतली पैठणी आंनद निखळ

आली दिवाळी करू फराळ

राया तुम्ही हो बोलू नका मधाळ

कवी. राहुल दादा बिचकुले

यवत, दौंड, पुणे.

कोजागिरी पुनवेला राया दुध हे उकळायचं

अंगणात पसरलं तेज, तेज ते चंद्राचं 

कोजागिरी पुनवेला राया दूध हे उकळायचं

बदाम पिस्ता केशर घालुनी

साखरेची त्याला गोडी देऊनी 

आता चंद्राला बोलवायचं 

राया आता दुध हे उकळायचं

कोजागिरी पुनवेला राया दुध हे उकळायचं

काळोख सरूनी प्रकाश झाला

चांदणी आहे चंद्राच्या जोडीला

राया आता अज्ञान दुर सारायचं

आनंदाने आता पुढे चालायचं

कोजागिरी पुनवेला राया दुध हे उकळायचं

 संसार आपण जोडीने थाटला

वंदन करु दुर्गा मातेला

करुनी व्रत कोजागिरीचं

देव्हारी आईला पुजायचं

कोजागिरी पुनवेला राया दुध हे उकळायचं

कवी. राहुल दादा बिचकुले

एक मोरपंखी साडी घ्याहो मला मिळवायला

नको लाडी गोडी सख्या न्याहो मला फिरवायला

एक मोरपंखी साडी घ्याहो मला मिरवायला || धृ ||

साडी घेताना रंग पहा जरा

त्यावर असुद्या एक मोर पिसारा

मग मनातला मोर लागेल नाचायला

एक मोरपंखी साडी घ्याहो मला मिरवायला || 1 ||

साडी सुंदर लागेल नजर

मैत्रिणीही पाहतील भिरभिर

चेहऱ्यावरचे भाव मला येतील वाचायला

एक मोरपंखी साडी घ्याहो मला मिरवायला || 2 ||

साडीवरती अलंकार

शोभुन दिसतील ते सुंदर

अलंकार कसे लागतील ते चमकायला

एक मोरपंखी साडी घ्याहो मला मिरवायला || 3 ||

राहुल दादा बिचकुले

खाऊ एकच मिसळ आवडीनं

लई गोडीनं जाऊ जोडीनं 

खाऊ एकच मिसळ आवडीनं

सुंदर साजेसं ताट आलं

चमचम करतंय पावावर तेल

कसं आता दिसतंय ताट ते छान 

खाऊ एकच मिसळ आवडीनं

कोल्हापूरची झणझणीत

पुणेरी ती भरली मनात

शेव चविष्ट लागते छान

खाऊ एकच मिसळ आवडीनं

मिसळप्रेमी आम्ही तुम्ही

चव नाही ती कुठे कमी

चव घ्या थोडी तुम्ही समजुन

खाऊ एकच मिसळ आवडीनं

कवी- राहुल दादा बिचकुले

वेळेला चहा हवा

वेळेला चहा हवा चहासाठी वेळ हवी

नको कोणती नशा एकतरी तलफ हवी

कुणी पितो साखरेचा

कुणा आवडतो गुळाचा

ज्याची त्याची आवड नवीनवी

नको कोणती नशा एकतरी तलफ हवी

चहाविना नाही पाहुणचार

नाही ठरत कुठला व्यवहार

कपासोबती बशी ती घ्यावी

नको कोणती नशा एकतरी तलफ हवी

चहा झटकीतो मरगळ

चहा घेतो देतो वेळ

चहासोबती बिस्किटं खावी

नको कोणती नशा एकतरी तलफ हवी

कवी : राहुल दादा बिचकुले

तुझ्या भेटीच्या ओढीनं, करी हृदय जागर

सख्या कधी भेटशील, मना लागली हुरहूर

तुझ्या भेटीच्या ओढीनं, करी हृदय  जागर ||धृ||

बहु दिसाची भेट आपुली

आजही ती मनात जपली

क्षणभरी पडेना मनाला विसर

तुझ्या भेटीच्या ओढीनं, करी हृदय  जागर ||1||

तुम्हीच माझे आहे राजसा

सपान रंगतया भर दिवसा

दिस सरेना त्यात रातीचा भार

तुझ्या भेटीच्या ओढीनं, करी हृदय  जागर ||3||

यावं तुम्ही इथे आज दिलबरा

न्यावे मज आता आपुल्या घरा

करू जोडीनं सुखाचा संसार

तुझ्या भेटीच्या ओढीनं, करी हृदय  जागर ||4||

पिंजऱ्यात बोलतो तो रावा

येईल साजन उरकुन ठेवा

आटोपले माझं गाठू आता घर

तुझ्या भेटीच्या ओढीनं, करी हृदय  जागर ||5||

कवी, राहुल दादा बिचकुले

यवत, दौंड, पुणे

मी पुन्हा उभा राहील...

कधी वाटतं विसरून जावं

मी कोण आहे.

आणि नव्यानं उभं रहावं

स्वतःला सिद्ध करण्यासाठी

कसा विसरू मी स्वतःला

कारण भूतकाळ तरळतो

रोज डोळ्यासमोर

त्यामुळे वर्तमानकाळ

जड जातोय...

तरी मी विसरण्याचा

खुप प्रयत्न करतोय

आणि नव्यानं उभा राहतोय

एक नवा भविष्यकाळ

निर्माण करण्यासाठी...

अंधाराच्या भूतकाळात

वाट हरवून बसलो

आणि आता शोधतोय

त्या प्रकाशाच्या वाटा

ज्या मला नेतील 

एका नव्या क्षितिजाकडे

जिथे मी स्व शोधु शकतो...

चलबिचल झालेल्या मनाला

रोज सावरतोय

कधी कधी तोच विचार करून

बावरतोय...

पण आता सावध पावलं टाकतोय

कुठेही न रुतण्यासाठी

प्रयत्नांना यश मिळो

उमेदीला बळ मिळो 

मी नक्की पुन्हा उभा राहील 

काहीतरी नवं घडविण्यासाठी....

पुण्यश्लोक अहिल्यादेवी गातो तुझ्या पराक्रमाची गाथा...

विश्व व्यापक रूप तुझे

माय माऊली राजमाता

पुण्यश्लोक अहिल्यादेवी 

गातो तुझ्या पराक्रमाची गाथा

शिंदे घराण्याची लेक तू

झाली होळकरांची सून

नाव गाजविले स्वकर्तृत्वानं

वाटतो आम्हा अभिमान

खंडेरावांची सावली तु

मल्हारबांचा आधार

विश्वाची झाली माऊली

केला स्वराज्याचा राज्यकारभार

स्त्री कर्तृत्व रणी गाजविले

घेऊनी हाती तलवार

स्वराज्य रक्षिण्या तूच

केला शत्रूंचा संहार

शिवरायांचा स्वराज्य वारसा

होळकर शाहीचा झेंडा

स्त्री असुनी रण गाजवुनी 

अटकेपार रोविला

धर्म रक्षिण्या उभारली

प्रार्थना स्थळे, घाट, मंदिरे

भूतदया तुच जपली माऊली

उभारली वन उद्याने

तुझ्या कार्याची महती गातो

अभिमान मनी दाटतो

वारसा तुझ्या शौर्याचा

आजही इतिहास सांगतो

कवी : राहुल दादा बिचकुले

यवत ता. दौंड, जि. पुणे.

तूझी माझी जातकुळी

तुझी माझी जातकुळी 

आहे एकच

आयुष्य तरी मला कमी का

दोघेही वाढलो शेजारी

जरी निर्झर अंतरी

तरी माझा घात का

पोखरले कुणी मला 

नाही सावरू शकलो

कठीण या जगात 

नाही मी टिकलो

जरी दोघे सोबती

तू कणखर ठरला 

मी हरलो 

जगण्याची उमेद मी 

हरवून बसलो 

या कठीण जगात 

नाही अस्तीत्व टिकवू शकलो

कवी : राहुल दादा बिचकूले

कवी कठोर मनाचा

कवी कठोर मनाचा

कधी मुलायम काळजाचा

काव्यातून व्यक्त होतो 

आपले दुःख सांगतो

पण रडणार नाही कधी

कुणाच्या खांद्यावर ओझे देऊन

त्याच्या जवळचं नातं एकच

त्याची ती कविता

दुःखाचा पाझर

कवितेतून ओसंडून वाहील

सुखाचा निर्झर ओथंबत राहील

पण आपले दुःख कोणापाशी

कधी व्यक्त करणार नाही

विशाल हृदय असतं त्याचं

हजारोंची दुःख त्यात

असतात सामावलेली

दुसऱ्याचे दुःख मांडत असताना

त्याला आपल्या दुःखाची झालर लावून

तो व्यक्त होतो कवितेतून

इच्छा झाली जरी 

आपलं दुःख कुणाजवळ व्यक्त करण्याची

बोलून मनातलं सारं 

मोकळा उसासा सोडण्याची

हक्काच्या माणसाजवळ

मन भरून रडण्याची

अश्रु पुसत गालावरचे

खळखळून हसण्याची

तरी तो सहजासहजी 

बोलणार नाही कुणापाशी

कारण स्वतःच्या दुःखाबरोबर

इतरांचे दुःखही त्याने 

साठवलेले असतात मनात

म्हणुन तो बोलत नाही कुणाजवळ

व्यक्त होतो कवितेत

जरी वाटली पुसून टाकावी

विचारांची गर्दी मनातली

जीवाची गुसमट करणारी

सारी जळमटं काळजातली

तरी तो तसा करीत नाही

इतरांचे दुःख म्हणून

स्वतःची सारी दुःख 

मांडतो आपल्या कवितेत

आणि मोकळं करतो मनाला

जगाची दुःखे सामावून घेण्यासाठी....

प्रेम केलं प्रेम केलं....

प्रेम केलं प्रेम केलं

माझा कोणता गुन्हा

प्रेमात या धोका झाला

प्रेम करणार नाही पुन्हा...

झुरलो दिनरात

रमलो स्वप्नात

सजवलेली वरात

घेऊनी तिच्या अंगणात

आमच्या या स्वागताला

बाप भाऊ उभाच दारात

तिचा होता होकार

आज उत्तर मिळाले नकारात

विरजण पडले आनंदावर

वरातीचे घोडे झाले फरार

स्वागताचे फटाके

फुटले आमच्याच बुडावर

असं हुड वयाचं हे प्रेम

प्रेम होतं का ते समजेना

कमी वयात शहाणा झालो 

प्रेम करणार नाही पुन्हा

प्रेम केलं प्रेम केलं

माझा कोणता गुन्हा

प्रेमात या धोका झाला

प्रेम करणार नाही पुन्हा...!

कवी : राहुल दादा बिचकूले

माणकोबावाडा, यवत. ता. दौंड, जि. पुणे.

कवी लेखकांच्या लेखणीचा आपण करावा सन्मान

मजजवळी नाही काही

आहे शब्दांचेच धन

कोणती मोठी कला नाही

जमते शब्दांची गुंफण

बळ देते लेखणीला

कौतुकाचे शब्द दोन

जरी असली फाटकी झोळी

मज वाटे मी मोठा धनवान

नको नको मज काही 

तरी मागतो एक मागणं

कवी लेखकांच्या लेखणीचा

आपण करावा सन्मान

कवी लेखकांच्या ठायी

शब्द रत्न अलंकारासमान

जोडुनी शब्दांशी शब्द

मिळवितो मोठा बहुमान

कवी : राहुल दादा बिचकुले

माणकोबावाडी यवत, ता. दौंड, जि. पुणे

कवीचा विचार

नको मांडु शब्द

गुंफूनी एकमेकात

दुःख असे मांडतो

जणु आहेस सुखात

कल्पना कल्पना असते

त्याला भावनेचा आधार

सर्वकाही सत्यच मांडतो

पण हा कवीचा विचार

शब्द विश्वात रमतो

सदा आनंदी दिसतो

हळवं हे मन 

दुःखी चेहराही वाचतो

ओठावर दिसतं समाधान

डोळं वेगळंच सांगतं

दुःखी असतं हे मन

हुंदका आतच दाबतं

विचार भावनेचा संगम

तिथे नाविन्याचा उगम

कविता जरी शब्दांची गुंफण

तेच खरे कवीचे चिंतन...

कवी : राहुल दादा बिचकुले

माणकोबावाडा, यवत, ता. दौंड, जि. पुणे

विचार - जिवनात अपयश आले तरी

जिवनात अपयश आले तरी 

खचुन जावु नका...!

पुन्हा उभे रहा

प्रयत्न करत रहा...!

कारण

अपयशाच्या पायऱ्या 

आपल्याला मजबुत बनवतात

आणि यशाच्या शिखरावर 

पोहचण्यासाठीचे बळ देत असतात...!

कवी : राहुल दादा बिचकुले

हि वाट कुठे जाते

हि वाट कुठं जाते

जिवन एक प्रवास आहे

इथं फक्त चालायचं असतं

जाता येता ईचारपुस करीत

नवं नातं फुलवायचं असतं

चांगलं वाईट समजून घेत

पुढं पुढं चालायचं असतं

एक मात्र लक्षात ठेवायचं

हि वाट कुठं जाते 

हे मात्र ईचारायचं असतं

नवख्या वाटेने जाताना

कधी डगमगायचं नसतं 

मनाला विचारून 

पुढं पुढं चालायचं असतं 

अनुभावाची शिदोरी घेत

प्रवासात आनंदी राहायचं असतं

ध्येय मनाशी ठेवून

हि वाट कुठं नेईल

हे मात्र लक्षात ठेवायचं असतं

हि वाट कुठं जाते

हे जो समजुन घेतो

एकदा वाट सापडली कि

तो आयुष्यात यशस्वी होतो

प्रवास करत रहा

वाटा समजुन येतील

ध्येय मनाशी ठेवा

हि वाट कुठं जाते

हेही समजुन जाईल

कवी : राहुल दादा बिचकुले

यवत, ता. दौंड, जि. पुणे.

नको जगण्याचा तिरस्कार करू

नको जगण्याचा

तिरस्कार करू

माणसा अर्धवट सोडुन जगणं

नको असा रे तु मरू

जीवन देवाजीची देणं

सजीव आहे पुण्यवान

जन्म जरी तुझा झाला

येईल एक दिवस मरण

मरण निश्चितच आहे

कधी येईल सांगता येत नाही

कंटाळू नकोस जगण्याला

मरणासाठी करू नको काहीबाही

ज्याने जन्म दिला

तोच नेईल तुला

कर्तव्य गाजव या पृथ्वीवर

नाही पुन्हा तु या जन्माला

जगण्याची हि लढाई

लढावीच लागेल तुला

मन नको कमकुवत

जे त्यागील जीवाला

जगण्याचे मार्ग अनेक

नको शोधु या पळवाटा

ठाम रहा या रणांगणी

पर्याय शोध जगण्याला

आत्महत्या आत्मघात

हे शोभत नाही तुला

सतत सावरत रहा मनाला

जिंकून दाखव या जगण्याच्या लढाईला

जिंकुन दाखव या जगण्याच्या लढाईला

कवी : राहुल दादा बिचकुले

यवत, ता. दौंड, जि. पुणे