फुलपाखराचे मनोगत (निबंध)

 फुलपाखराचे मनोगत (निबंध)

जिवन माझे इतुके
तरी आनंदी जगते
असते सौंदर्याची भीती
तरी स्वच्छंदी फिरते

मी फुलपाखरू माझे जीवन थोडेसे आहे. वर्ष नाही, नाही महिने तर आम्ही फक्त काही दिवस जगतो. निसर्गाचे वरदान आहे जीवन थोडे आहे परंतु अमाप सौंदर्य बहाल केले आहे या सौंदर्याचा आम्हाला गर्व होत नाही. मस्तपैकी कोषातून जन्म झाल्यानंतर आम्ही झाडांच्या पानाच्या गादीवर मस्त पहुडलेलो असतो. हळूहळू पंख येतात त्याबरोबर सूर्यकिरणांनी जणु सप्तरंगी रंगांची मुक्तहस्ते उधळण करून आम्हाला अंघोळ घातलेली असते त्यामुळे जणु काही आमच्या सौंदर्यात अनेक रंग भरून आम्ही विविध रंगी मनमोहक रुपात जगासमोर प्रकट होतो..
आमचा जन्मच मुळी आपण आनंदी राहायचे आणि इतरांनाही आनंदी ठेवायचे यासाठी झालेला आहे. दिवसभर या फुलावरून त्या फुलावर भटकत राहायचे मस्त मधुरस चाखायचा, फुलांच्या गादीवर बसायचे आणि दुसऱ्या फुलांवर जात असताना परागकण घेऊन सोबत जायचे त्या फुलांच्या जिवनातही आनंद पेरायचा म्हणजे आपणही आनंदी राहायचे आणि दुसऱ्यालाही आनंदी ठेवायचे यासारखे दुसरे समाधान मिळत नाही.
लहान मुले आम्हाला खुप आवडतात एखाद्या सुंदर बागेत आम्ही हुंदडत असतो तेव्हा ही मुले आम्हाला धरण्यासाठी आमच्या पाठीमागे दुडुदुडू धावतात आणि आम्ही त्यांना चकवत शिवणापाणी खेळ खेळतो. कधी चुकून त्यांच्या हाती लागलो तर खुप भीती वाटते परंतु ती निरागस गोंडस बालके आपल्या मऊशार हाताने अलगद पकडतात आम्ही त्यांना खुप आवडतो त्यामुळे ते आम्हाला सोडायला तयार नसतात पण पुन्हा अलगद फुलावर सोडून देतात. खुप काळजी घेतात. कधी चुकून अपघाताने आम्ही चक्कर येऊन पडलोच तर हिच लहान मुले आम्हाला उन्हातून सावलीला झाडांच्या पानावर नेऊन ठेवतात.
बागेतून फिरताना खुप मजा येते अनेक रंगाची वेगवेगळी फुले फळे त्यातून चाखायला मिळणारा स्वादिष्ट मधुरस मनाला मोहून टाकतो. आणि जीवन थोडेसे आहे याचा विसर पडून जगण्यासाठी बळ मिळते.
माणसाला माहीत झाले आहे की आमच्यामुळे सृष्टीला नवचैतन्य प्राप्त होते. त्यामुळे तो आमची खुप काळजी घेतो. आज आमच्यासाठी माणसाने उद्याने, बागा तयार केल्या आहेत. ज्यामध्ये आम्ही मनसोक्त खेळू बागडू शकतो.
त्यामुळे आमचे जीवन कसे संपत जाते हेच आम्हाला समजत नाही. पण आम्हाला मिळालेले थोडेसे जीवन आणि त्यासोबत मिळालेले अमाप सौंदर्य याचा खुप अभिमान वाटतो. कारण जगण्यासाठी आणखी काय हवे? म्हणून फुलपाखरू होऊन जगण्यात लहानग्यांना सुद्धा आनंद वाटतो. ते आईवडीलांपाशी हट्ट करतात फुलपाखरासारखे पंख मिळावे म्हणून आणि आईवडील आमच्यासारखे पंख असलेली कपडे घेऊन देतात. जसे ते आपल्या मुलांना प्रेमाने जपतात तसेच सारे जग आम्हाला प्रेमाने जपते.

मी फुलपाखरू
जीवन माझे थोडे
मिळाले अमाप सौंदर्य
म्हणुनी सर्वांना आम्ही प्रिय
रंग आमचे वेगवेगळे
सारे जग आमच्या प्रेमात खुळे…!

लेखक : राहुल दादा बिचकुले