गावाकडच्या रानवाटा
दूर दूर जाती
फुटले जरी फाटे
जोडून आहे नाती
कुठं दुरवरी
उंच डोंगरी
हि वाट कुठवर जाती
ना थांग अशीच हि भटकत राहती
किती सुंदर हि वाट
सोबती निसर्ग
हिचा वेगळाच थाट
वृक्ष वल्लरी आहे सोबती
मनाला आनंद हि देती.
अशा या गावच्या रानवाटा
रानावनात विखुरलेल्या
जरी जाती या दुरवरी
जोडून आणती माणसाला
थंड हवेची झुळुक
मधुर मातीचा तो गंध
कधी लागती उन्हाच्या झळा
आठवतो गावचा जिव्हाळा
अशा या सुंदर रानवाटा
जरी काट्याकुट्यांनी भरलेल्या
शहरी डांबरी रस्त्यापेक्षा
मायेने मोहरलेल्या
कवी : राहुल दादा बिचकुले
यवत, ता. दौंड, जि. पुणे.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा
धन्यवाद @ माझी लेखणी