एक झाड
बाबाहो मी एक झाड
माझ्यापाशी द्यायला आहे तरी काय ?
जरी मी आता देऊ शकलो नाही तरी
मी देऊ शकतो बरच काही
बालपणी माझी कुवत
असते छोटीसी
पण दान करण्याची परंपरा
विसरलेलो नाही.
मी देऊ शकतो अन्न
मी देऊ शकतो सावली
भागेल तुमची भुक
आणि विसावा मिळेल तुम्हाला
अरे मी देऊ शकतो ऑक्सिजन
ज्याने वाचेल तुमचे जीवन
मी देऊ शकतो निवारा
मिळेल सजीव सृष्टीला आसरा
मीच बहरवू शकतो सृष्टी
मी बरच काही करू शकतो
नुसत्या सांगत नाही गोष्टी
फक्त माझा एक वाईट गुण आहे...!
मी देऊ शकतो
पण माणसापासून
स्वताला वाचवू शकत नाही...!
मी आजवर खुप काही दिलं माणसासाठी
पण माणूस आजही केपटात माझ्या
घालतो आहे धोपाटी
स्वताच्या हाताने
स्वताच्या पायावर
कुऱ्हाड मारून घेत आहे माणुस
जेव्हा झाड म्हणुन
माझे अस्तित्व राहील
तेव्हाच जंगल अस्तित्वात राहील
जंगल राहिले तर
इतर सजीव सृष्टी जागेवर राहील
जर नाही राहिले
जंगलाचे अस्तित्व तर
तेही मानववस्तीत येईल
मग काय ?
ठरलेलच आहे... अस्तित्वाची लढाई
माणूस आणि पशू लढत राहतील
माणसाच्या वस्तीचीही
सिमेंटच्या जंगलासारखी
स्मशानं होतील....
आणि संपेल मग सार
संपेल माणुस अवतार
पण ज्याची करणी
त्यालाच भरणी येईल
माणुस जाईल संपून
स्वार्थी सजीवसृष्टी संपुष्टात येईल
आणि पुन्हा निसर्ग
नवीन भरारी घेईल
मातीत गाडलेल्या बिजाला
नवा अंकुर फुटेल
माणसाने निर्माण केलेल्या
सिमेंटच्या जंगलात
निसर्ग निर्माण होईल
तेव्हा माणसाचा पराजय
आणि निसर्गाचा विजय होईल....
नको हि भविष्यवाणी खरी ठरायला
यासाठी माणसा आताच तयार हो....
घेऊन नवी रोपटी हाती
झाडांचे अस्तित्व जपायला शिक
नको निसर्गात करू हस्तक्षेप
नाही होणार मग
निसर्गाचा कोप
आहे त्यातच रहा समाधानी
काहीतरी द्यायला शिक
माणसा तु निसर्गावाणी
नको होऊस गड्या तु स्वार्थी
शेवटी देह निसर्गाची देण
होईल त्याची माती
हि संधी फक्त जीवन जगण्यापुरती
कवी : राहुल दादा बिचकुले
यवत, ता. दौंड, जि. पुणे.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा
धन्यवाद @ माझी लेखणी