दिस आला माथी
बाप करतोया घाई
नाही गेलो शेता लेका
जग उपाशी ते राही
जगाचं ते पॉट
आहे आपल्याच हाती
कष्ट केल्यावर आपुन
काळी आई सोनं देती
नाही बसुन चालायचं
सपान बांधलं उराशी
जगाचं हे ओझं पाठी
कुणी राहो ना उपाशी
संकटं ती किती
येती आणि जाती
तरी माघ हटायच नाही
आपुन पिकवायची ही शेती
कितीही होऊदे दुःख
नको वाकडा विचार
कर्तव्य हे आपलं
आपुन जगाचा आधार
आपुन जगाचा आधार
कवी : राहुल दादा बिचकुले
यवत ता. दौंड, जि. पुणे.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा
धन्यवाद @ माझी लेखणी