हिर्रर्रर्र त्या तिथं पल्याड माळरानावं बारक्या धनगर आपली मेहरं राखीत व्हता. सुर्व्या डोईवर सरकत आपली ताप चौफेर फेकीत वैशाकाच्या धगीची जाण करू देत व्हता. बारक्या ईसाव्यासाठी मेहरानां हाकीत पाणवठ्याच्या दिशेला निघाला, पन त्याची पावलं नेहमीपेक्षा झपझपा पडत व्हती कारन… अंगाला नुकतीच हळद लागलेली… आज शिदोरी घिऊन ती यणार या कल्पनेनीच पावलं धावत व्हती जणु. पन इतक्यात
दोन आरदांड गडी शड्ड ठोकीत आरोळी देत बारक्याला थांबवन्याचा प्रयत्न करीत व्हते. बरक्या थांबला ते गडी जवळ आलं तसं त्याचं अवसानच गळालं कायतरी बला आली हे त्याला जाणवलं.लय माजलाईस का रं शेळपाट्या,धडं बसलं व्हय कानाचं तुह्या… अशा शब्दात दटाल्याव बरक्यानं अर्जवी सुरात ईचारलं कायज.बकरी पायजेत, पाटलाच्या पोराच लगीन झालय त्याच्या जागरणाला,न्हायजी समदी कोकरं आणी पाजणीच हायती, तवा…. वाक्य पुरं व्हत नाय तोच एकानं तुच्छ कटाक्ष टाकत सरळ खांडात शिरून दोन मेहरं वढीत भाईर काडली तसा बारक्या कळवळुन म्हनला भिकाभाव(त्या दोन इसमांची नांव भीका आणी तुका) नागा नगा असं करु नगा जी. तसं तुक्यानं गचांड धरलं अन बारक्याला बुकलाय सुरवात केली ते बघुन भिक्यानं बी आपली रग दावीत हात साफ केला,बारक्या इव्हळत इनती करीत पाय धरीत असहाय धडपत त्यना रोखन्यची कोशीश करीत….पन त्यांनी दोन दोन मेहरं धरुन चालावली, ती मेहर पन असहाय मागं वड खात व्हती त्यानलाबी जनु जायचच नवतं तरीबी दे दोन बिनभाड्याचे दैत वाढीव जोरानी म्होरं वडीत चाललं व्हतं.
इकडं बारक्या उसनं आवसान आनित उठला जणु काय तापल्या सुर्व्यातुनच
इकडं बारक्या उसनं आवसान आनित उठला जणु काय तापल्या सुर्व्यातुनच नवी उर्मी मिळाली. आपल्या कमरची गोफन काढली दृढ निश्चय केला आन दगड भरला अन हातानी वेग घेतला चक्रावानी सुदर्शन चक्रावानी फिरत व्हती गोफन…..सुटला दडग सुटला घु….घु…..घु करीत..बारक्या येरवड्याच्या जेलात…विद्रोह…
लेखक : आनंद नामदेव कोकरे
दिवे, पुरंदर.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा
धन्यवाद @ माझी लेखणी