नको भिक मला
देरं घामाचच दाम
मीच शेतकरी दादा
करी दिन रात काम
कष्ट नवं नाही
नाही रे ते मला
बियाणं भेटतं महाग
कवडीचे मोल माह्या पिकाला
पोशिंदा जगाचा मी
ठावं आहे मला
राहतो झोपडीत आजही
नाही बांधला बंगला
कामाची माझ्या येळ
नाही गड्या ठरलेली
कव्हा येते दिसाची
कव्हा रातीची बिजली
कधी पडतो पाऊस
कधी उन्हाच्या त्या झळा
जातो हंगाम कोरडा
लावुन नभाकडं डोळा
नाही साथ कुणाची
करतो कसरत जगण्याची
शेता राबून दिसरात
वाहतो चिंता जगाची
जगणं जातं अवघड
नशीब मातीत पेरलं
जरी राबलो दिनरात
भेटणा त्याचबी मोल
शेतीच्या या नादापायी
कर्ज वाढलंय डोई
कसं भरावं हप्त
शेती नोकरी नाही
मोठं मनात सपान
पोरं लई शिकतीन
पैका पडतोया कमी
नशिबी शेतात राबणं
कसं सांगु तुम्हा
शेतकऱ्यांचं ते जिणं
अंगी फाटका सदरा
पायी नाही पायताण
नको आम्हाला काही
दया कष्टाचच मोल
जिवापाड जपलं पीक
नको त्याला कवडीचे मोल…!
कवी : राहुल दादा बिचकुले
यवत, ता. दौंड, जि. पुणे
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा
धन्यवाद @ माझी लेखणी